Partir, c’est mourir un peu

Rob Wagenaar
12-12-2018

Vertrekken is een beetje doodgaan, opruimen en weggooien is dat ook. Mij overkomt dat nu beiden. Reflectie op een menselijk fenomeen, emoties in een daarvoor geëigende tijd van het jaar. Maar heeft dat vertrekken ook een bredere betekenis voor ons als adviseurs? Ik vertrek mijn hele leven al!

Als de dag van gisteren

Binnenkort ga ik verhuizen, het is maar dat u het weet. Naar een heel ander deel van het land. Heeft vooral met werk te maken. Niks dramatisch, maar niettemin! Verhuizen betekent ook: werkarchief schonen, want nu is de gelegenheid. En ik heb nog heel veel papier. Voor een jongere generatie onbegrijpelijk, maar voor alles boven de vijftig/vijfenvijftig een realiteit. Daar liggen ze dan op een ordeloze stapel, de projecten uit de tachtiger en negentiger jaren. Vaak een stuk of 5 per jaar. Offertes, rapporten, interviewverslagen, evaluaties, oordelen. Ik heb zeker al veel weggegooid (vind ik), maar de essentie vaak bewaard. Ik loop een stapel door en daar zijn weer alle namen, situaties, beelden en vooral mensen en emoties. Alsof het project gisteren liep en ik morgen aan de bak moet. Het is een stuk van je leven dat je in handen hebt, een tastbaar bewijs van hetgeen je hebt trachten toe te voegen. En dat moet je dan weggooien. Het is alsof er iets uit jezelf wordt weggerukt. En dat gaat dan de vergetelheid in, om voor altijd vergeten te worden. Okay, ik ben er wat dramatisch over, maar zo voelt het wel. Vandaar die stapels, vandaar die grote weerstand om weg te gooien. Het is jezelf laten sterven met kleine beetjes.

Van bloem naar bloem

Maar is het niet bizar, dat ik hier zo emotioneel over ben. In het leven van een adviseur, althans van het mijne, is het afscheid nemen geen uitzondering, maar regel. Acquisitie, intake, er in alle opzichten induiken, je punt maken, afronden en wegwezen. Het is de klassieke trits en diegenen die lang in dit vak zitten, hebben er een gewoonte, maar ook een kunst van gemaakt. Het professioneel mooiste moment is eigenlijk als je aan het eind van de klus van iemand hoort: goh, ik dacht dat je al weg was? De overdracht is perfect geweest.  Dus geen emoties, maar professioneel handelen! En dat dossier bewaren conform de door gedragsregels of wet verordonneerde termijn.

Het werkte en werkt bij mij toch anders.

De lange relatie

Het is niet voor niks dat velen van ons trots zijn op die paar cliënten die zij al heel lang dienen. Niet elk jaar en ook soms maar kort. Maar wel bestendig, gedurende lange jaren. Of die organisatie die je blijft terugvragen over een lange periode. Het is niet alleen gewaardeerd worden, maar ook het gevoel van gehechtheid. Van het op de één of andere wijze toch tot die organisatie behoren. En dus wel klussen met een einde, maar het gevoel geen afscheid te hoeven nemen.

Manmoedig

Ik neem nog een stapel ter hand. Al geen jaren meer naar gekeken. Is er enige toekomst voor deze papierwinkel? Een promotie is niet in zicht. Een boek over het vak? Wellicht. Mijn criterium is nu: gaat dit een case worden en wat wil dan gebruiken.  70 % gaat met een zwaai de container in.  Ik leer het wel eens!

Deel deze pagina