200 meningen, toch een resultaat

Hoe lukte het om de wereld op één lijn te krijgen?

Rob Wagenaar
22-12-2015

Het komt regelmatig voor: je adviseert niet één client, maar een heel netwerk. Een diversiteit van partijen die rond een thema iets samen willen. Maar de uitkomst moet natuurlijk wel de oplossing zijn van jouw groep zijn. Wat anderen vinden is zeker aan het begin van zo’n proces niet zo interessant. Hoe lukt het om er uit te komen?
Een analyse op afstand, want ik zat er niet bij, bij die 200 landen!

Wat ook Monsieur Fabius wist.

Als consultant ben je vaak betrokken bij wat “nieuw” en “riskant” is. Dat is natuurlijk prima - het is ons werk-, maar dat leidt er wel toe dat je opdrachten nog wel eens van karakter veranderen. Nieuw en riskant zijn tijdsbepaald en daardoor relatief en variabel. De laatste jaren worden we dus veel betrokken bij groepen van stakeholders, gelijkwaardige partijen, die samen rond een thema een oplossing, een uitkomst willen. Het vereist speciale voorwaarden, een paar handigheden, bescheidenheid én leiderschap om zoiets tot een resultaat te krijgen. De voornaamste weetjes voor diegenen die daar mee te maken krijgen:

  • Breed gevoelde urgentie. Het fameuze “burning platform” hoeft niet echt onder te voeten te branden, maar een diep gevoelde noodzaak eruit te komen, op basis van de urgenties rond het thema: dat is wel erg essetieel. Waarom zou je anders water bij de wijn willen doen, als partij?
  • Het is al eens geprobeerd en mislukt. Partijen steken hun nek uit en ook hun status (denk aan het thuisfront) is aan de orde. Weten dat het al geprobeerd is op een conventionele manier, of anderszins en dat we hier dus een lastig probleem te pakken hebben, dat helpt om echt te willen inzetten. “Kijk eens, mede dankzij ons is het nu wel gelukt”
  • Hogere machten keuren het goed. De truc van het Franse voorzitterschap was deze keer om de regeringschefs bij de start hun zegen en goede wensen te laten afgeven. Het werkvolk kon daarna met een gerust gevoel de onderhandelingsslag in gaan. Aan het eind nog de Minister aanwezig om schouderkloppen uit te delen, prima!
  • Erken, herken en regisseer het onvermijdelijke ritme van werkconferenties en meningsvorming in groepen. Iedereen die werkconferenties ontwikkelt, leidt, meemaakt kent de emotionele opbouw van zulke sessies. Parallel aan de verwachtingen van deelnemers en de verstrijkende tijd ontwikkelen zich ups en downs, crises en euforische momenten. Een conferentie zonder crisis kan niet goed zijn en aan het eind moet iedereen vol met positieve energie naar huis gaan. In Parijs was er somberheid vlak voor het eind, was een extra nacht nodig, maar kon dan op zaterdag de victorie worden gekraaid.
  • Onwikkel een strak programma en tijdschema, maar ga daar  vervolgens soepel mee om. Ik heb geleerd dat groepen een gedetaileerd programma nodig hebben. De schijnzekerheid die dat geeft, verschaft toch houvast, waardoor partijen zich mentaal  kunnen voorbereiden. Een ieder weet wel dat de praktijk haar eigen momenta kent. En accepteeert volledig dat de conferentieleiding daarin meebeweegt en zonodig het programma aanpast.

Leiderschap, toch ook

Voor Parijs en ook voor veel andere groepsbesluitvorming geldt, dat het leiderschap gerespecteerd werd. Hard werken in de voorbereiding, volledige inzet op een goed resultaat en ook af en toe zelf het voortouw nemen, dat zijn voorwaarden die er toe doen. En vervolgens het mooie resultaat delen. Want het succes heeft vele vaders !

Deel deze pagina
  • Rob Wagenaar
    Rob Wagenaar
    adviseur