Een bureau, daar wil ik voor werken!

Is zelfstandigheid wel het ideaal voor de huidige organisatieprofessional?

Rob Wagenaar
12-5-2015

Het zijn verwarrende tijden voor externe professionals. Is de heilige graal nu om als zelfstandig professional door het beroepsleven te gaan? Of moet je je  aansluiten bij een bureau? Of is een netwerk van gelijkgestemden het eigentijdse antwoord op professionele eenzaamheid. Men is zoekende en alle vormen vinden hun voor- en tegenstanders en kennen hun voor- en nadelen. Een verkenning en stellingname.

Groeien kan je niet alleen!

Een belangrijk aspect van de wijze waarop consultants zich nu organiseren, is de veelheid van vormen die mogelijk is en kennelijk ook allemaal succesvol kunnen zijn. Met de rappe opkomst van de ZZP ér, ook wel betiteld als de Zwoeger Zonder Pensioen, lijkt het wel alsof bureaus overbodig aan het worden zijn. En inderdaad, het aantal faillissementen en bureaus die stoppen is aanzienlijk en het gemak waarmee men zich zelfstandig vestigt verbluffend. Hoewel de zelfstandige adviseur zeker ook van alle tijden is, heeft het er de schijn van dat het model van de “lone wolf” gaat overheersen. Waarom was dat bureau ook al weer zinvol?

Van leerling naar meester

Als je gelooft dat een goede professional dat niet wordt op de universiteit, al werkende moet leren om theorie en praktijk te combineren en ook nog eens als persoon moet groeien om wijsheid op te doen, dan is er toch zoiets nodig als een leeromgeving. Ik wil niet meteen de Middeleeuwse gilden opvoeren, maar zo’n context is dan wel een goede gedachte.

Via schuren en schaven naar blinken

Velen groeien pas echt als dat kan met gelijkgestemde collega’s en in een omgeving die fouten niet onmiddellijk fataal laat zijn. Vooral voor sociale professies is beroepsmatige eenzaamheid dan niet het ideale model en leidt onbezonnen en niet-gecorrigeerde eigengereidheid tot ongelukken bij cliënten.

Lange lijnen, verleden én toekomst, het grote plaatje zien

Zelfstandige organisatieprofessionals, vooral als zij als externe werken, zijn vaak puur op de klus gericht. Er moet brood op de plank. Dat heeft iets hijgerigs, kort om de bocht’s; men kan zich niet permitteren een meer strategische perspectief te kiezen. E.e.a. leidt in mijn ogen tot verlaging van de toegevoegde waarde, men wordt puur als ‘handjes’ ingehuurd en dat is uiteindelijk voor niemand goed.

Ergens bij horen, identiteit verwerven

Een bureau, een groep bij elkaar horende professionals, kan en moet zich permitteren een eigen identiteit te ontwikkelen. “Wij staan ergens voor”. “Zo doen wij het bij ons en met U als cliënt”. Identiteit verwerven is een fundamentele menselijke behoefte. Zelfs voor het volwassen worden als professional en dus het afzetten tegen die bureaucultuur is identiteit nodig. “De vadermoord is nodig voor je gezonde ontwikkeling” zou een weinig subtiele psycholoog zeggen.

Het verschil in kwaliteit maken

Tenslotte: een groep elkaar vertrouwende en elkaar kennende professionals kan het verschil in de markt en voor de cliënten maken. De synergie van een goede groep is evident en onomstreden. Niet voor niets willen zelfstandigen ook graag in ad-hoc netwerken opereren en samen “pitchen”. In een goed georganiseerd bureau is dat een vanzelfsprekendheid, tot s ’avonds laat en zonder dat de rekenmachine onderling constant aanstaat!

Nieuwe vormen op basis van oude waarheden

Kortom professional die overweegt om zelfstandig te gaan of dat al is: bezin je op je professionele carrière, laat ook de lange lijn een rol spelen, weet dat opdrachten opdrogen en professionele eenzaamheid reëel is. Het levenslang leren is echte noodzaak voor ons soort mensen. Ook jouw kunstje raakt eens uit de mode! Dus: kies voor een groep gelijkgestemden om je mooie vak mee uit te oefenen. En kies de vorm die bij je past. Maar voor het gemak kunnen we dat ook een bureau noemen! 

Deel deze pagina