Meall a Buachaille

Een 'real life' ervaring, dat heeft echt impact op het team

Rob Wagenaar
17-3-2015

Vooral bij multinationals is er weer veel aandacht voor de hechtheid van teams en dus ook voor het werken daaraan. Door de jaren heen heb ik allerlei aanpakken zien komen en gaan. Recentelijk gaan teams meer en meer voor een echte ervaring. Samen iets beleven, buiten het gebruikelijke. En of je dat maar wil arrangeren als consultant. Consultainment? Of veel meer dan dat!

Samen door de hel

Teambuilding is voor vele adviseurs een ‘evergreen’. Het is een constante in je adviespraktijk, want ook in veel organisaties een cruciaal gegeven. Teams moeten in staat zijn de vaak zeer tegenstrijdige belangen samen te brengen. In teams zijn de verschillende competenties aanwezig die ervoor zorgen dat de organisatie meer is dan de som der delen. Vaak benadruk ik de mythe van teams: goed samenwerken betekent in de praktijk vaak goed en constructief van mening kunnen verschillen en stevig kunnen strijden voor de eigen visie. Een goed team kan dus vooral goed onderling knokken en vervolgens unaniem akkoord gaan met een resultaat onder handhaving van goed onderlinge verhoudingen! Dus zal teambuilding er vooral gericht op moeten zijn om dit te bewerkstelligen. De vraag is dan: welke aanpak past daarbij het best! Veel teams zijn inmiddels niet meer te porren voor spelletjes en rollenspelen. Zelfs de assessments moeten origineel en van hoog niveau zijn. Belbin? Ik dacht het niet meer! Nee, we moeten samen een catharsis door, elkaar in het ‘lijden’ meemaken, dat bindt. Pas als je samen de hel door bent gegaan, kun je elkaar aan de vergadertafel velen!

Van abseilen tot survival en met storm op zee de zeilen hijsen!

Omdat ik zelf echt van avontuur houdt en als ervaren alpinist ook mijn eigen lijden heb geënsceneerd, ben ik door de jaren heen best in voor iets bijzonders. Met het team in een zeilschip de zee op, stamt al van begin jaren negentig en is tot op de dag van vandaag een topper. De beamer en de flappen doen het prima in de krappe kajuit. Onze onvolprezen schipper Pieter en zijn Luciana hebben met ons en onze groepen al heel wat meegemaakt. De Belgische professor Luc heeft ooit in de Ardennen een stuk rots gekocht en met hem doen we met regelmaat het leidinggeven met en in de natuur. De nachtelijke droppings, de zeven-bronnen-tocht en natuurlijk zijn rots zullen menig MT-lid levenslang bij blijven. Het gaat altijd om het werkelijk be- en doorleven van een ervaring in de natuur, zelf aan de bak moeten en in teamverband uitvinden hoe lastig het is om - uit context en vertrouwd kennisgebied - je weg te kunnen vinden. Zeer confronterend, maar ook erg belonend wanneer je er als team uitkomt. De verbinding met persoonlijkheid en voorkeursstijlen is snel te leggen en dat verdiept de hele exercitie.

Het werkt dus

Ik geloof dus in de kracht van de ervaring die een team op deze wijze gezamenlijk op doet. Zoals vorige week een teamlid in de Highlands van Schotland zei: ”wij moeten iets gezamenlijk meemaken dat wij niet meer vergeten en daar koppelen we dan onze dagelijkse samenwerking aan vast.” Slogan van vorige week, bij de bushcraft’-oefening van het zelf vuur maken zonder lucifers: “Trust your mushroom!” En op de serieuze Schotse berg, de Meall a Buachaille, 700 meter stijgen, was het een uitputtingsslag om alle geplaatste tekens te vinden en als eerste terug te zijn. Die paar dagen zullen voor alle teamleden levenslang in het geheugen gegrift staan. En voor ‘bonding’ zorgen, vooral als het er echt toe doet en het team onder grote druk staat.

Deel deze pagina