Al eens een boek geschreven!

Column van Rob Wagenaar

26-11-2014

Soms laat de wereld zich eenvoudig indelen. Was het vroeger zo dat je op een feestje links naar de kamer van de niet–golfers ging en rechts naar de kamer van de golfers, in mijn kringen draait het nu om de boekschrijvers. Een kloek boek op je naam? Dan hoor je erbij! Maar wie leest die boeken nog? En hoeveel van de boeken in uw kast zijn enthousiast aangeschaft, maar ongelezen? Is in het Twitter- en blog-tijdperk het boek definitief gesneuveld?

Rust en reflectie

Een ieder kent wel het gevoel van diep weggezonken te zijn in een geweldig boek. Je begint eraan en kan het niet meer wegleggen. Of het nu een meeslepende roman is of een reisverhaal, een autobiografie of - doe eens mal – een echt goed boek op je eigen vakgebied, boeken kunnen je meenemen naar een andere wereld. Is het dan niet merkwaardig dat steeds minder mensen de tijd nemen om een boek te lezen? Er gaat een video in voor een dramaserie, we downloaden een film of we zijn met YouTube bezig. Maar een echt boek? Recent hoorde ik van een onderzoek dat tot de conclusie kwam dat kinderen toch beter leren met een boek in plaats van met een elektronische gegevensdrager. Is er dan toch nog hoop?

Wie schrijft, beklijft

Met een variant op het “wie schrijft, blijft” wil ik een lans breken en een oproep doen voor de schrijvers, en potentiele schrijvers, onder ons. Want een schrijver hoeft niet gelezen te worden om heel veel toegevoegde waarde voor hem/haarzelf te realiseren. Sterker nog: het schrijven van een stuk, een artikel, een blog, een boek geeft erg veel genoegdoening en gevoelens van zelfrealisatie. Schrijven is voor diegenen die het kunnen en kunnen opbrengen een ordende, reflectieve en verdiepende activiteit die als zodanig veel waarde heeft. Wat er daarna mee gebeurt, is eigenlijk van een andere orde. Het is als met kunstenaars en hun werken: als het af is, dan is het ook van de kijkers en mogen zij ervan vinden wat zij willen. Wil je jezelf in alle rust uitdrukken, uit je brein halen wat er - onverwacht - in zit en mooie inzichten laten beklijven: neem dan de ganzenveer ter hand en schrijf! En maak je niet ongerust over de lezer. Je schrijft immers voor jezelf!

Ook ik

Een aantal jaren geleden ben ik bij toeval begonnen met het schrijven van columns. Met hulp van een aardige redacteur van NuZakelijk, had ik redelijk snel deze specifieke vorm in de vingers. En kreeg ik er lol in. Nu - na een jaar of zes - en 5 bundels verder, is dit mijn wijze van uitdrukken geworden. Nooit gedacht, toch geleerd en tot verbazing van mijzelf. Het volgende project, leertraject, onderneming, expeditie met onbekende bestemming is inmiddels van start. Een echt boek! Het groeide in het hoofd, had tijd nodig om de eerste letters te formuleren en is nu 'op weg'. Ik denk, schrijf, kijk terug, aarzel, praat erover (met collega’s, vrienden) en probeer de lol en de fascinatie erin te krijgen. Is het ijdelheid, wil ik de mensheid wat nalaten, is het voor mijn moeder (zij is helaas al overleden)? Ik schrijf voor mijzelf en voor niemand anders. Het is hobby en een hele waardevolle hobby!

Ik laat weten wanneer het af is. Als het af komt. Want af is jammer, toch?

Deel deze pagina